In de ruimte schijnt altijd de zon

In het lichtjes verouderde gebouw met rode deuren aan de Fransevaart zit In De Ruimte. Onder deze naam organiseren verschillende kunstenaars die er ateliers en werkplaatsen hebben sinds een paar jaar exposities en concertavonden. Behalve twee grote lege garage ruimtes die worden gebruikt voor exposities en een concertzaal en ateliers herbergt het gebouw een houtwerkplaats en een screen print studio. Organisaties die actief zijn bij In De Ruimte zijn o.a. het 1ste Verdiep, Kerm Records, Social Harmony, Cosmic Slime, Curator, Kraak, Ivoren Toren, In De Ruimte zelf (room in a room), Camping Penrose, Other Robots, X0X, Euro2000, Sorry Works, Parallax en noem maar op. Een bonte verzameling creatievelingen bij elkaar, wat ook weer tot nieuwe samenwerkingen leidt. De uitkomst is een aanhoudende reeks boeiende concertavonden en exposities.

Op de website inderuimte.be lees je over hun uitvoerige geschiedenis van activiteiten Wie zeker niks wil missen volgt best de activiteiten van In De Ruimte via facebook.

De grote hoeveelheid verschillende organisatoren levert een eigenzinnige mix activiteiten op en het is niet gemakkelijk om de concerten en exposities een voor een te categoriseren of labelen. Als er iets is wat kenmerkend is of waarin In De Ruimte zich onderscheidt van andere off spaces in Gent, dan is het misschien wel hun duidelijke voorkeur voor rock bandjes en avontuurlijke elektronische muziek. Als je De Koer met hen vergelijkt, merk je daar bijvoorbeeld meer jazz en akoestische muziek op. De beeldende kunstenprogrammering bij In De Ruimte neigt dan iets meer naar audiovisuele kunsten en media art. De locatie zelf heeft door de garage ruimte en de donkere concertzaal een spannend karakter, een goede plek om geniaal obscure muzikanten uit het underground circuit te ontmoeten.

 

Een aantal korte reviews van bezochte concerten:

W-Ravenveer

Antwerpse “modular mystery man” Ravenveer trekt alle registers open van zijn modulaire synthesizer en biedt een beheerste en deskundige rondleiding door het klankspectrum dat hij uit zijn verzameling met draadjes aan elkaar gelinkte modules weet te krijgen. Zijn tonen zijn veelal dissonant en er zijn geen herkenbare melodieën of motieven te ontwaren. Het vermijden van een stuwend ritme maakt dat het geheel een interessante zoekende dynamiek heeft.

Guttersnipe

Robbie en Gretchen vormen een extreme noise rock duo uit Leeds. Gretchen speelt gitaar door een bataljon fx’s, binnen handbereik op een standaard een synth voor sporadische stukjes toetsen. Ze neemt ook het grootste deel van de vocals voor haar rekening. Robbie drumt op een drumstel met microfoons, een “prepared drumstel”. Het geluid wordt vervormd door een elektronische effect processing unit, wat de bassdrum doet veranderen in een bijzonder laag en lang nazinderende 808 kick. Hij drumt als een beest van The Muppet Show, zijn tong steekt aan de zijkant uit zijn mond en zijn ogen zijn naar het plafond gerold als een waanzinnige. Gretchen krijst ondertussen in haar microfoon. Het is quasi een hysterische uitdrijving, een onheilspellend ritueel. De muziek scheurt, kraakt, breekt, snijdt. Het is een lichamelijk ervaring, iets wat slaat op de ingewanden, op de zenuwen werkt en je rukt naar een andere staat van bewustzijn.

The Lemones

What’s in a name. The Lemones hebben een concept uitgedacht: alles heeft de vorm van citroenen. Specifieker, de instrumenten hebben de vorm van limoenen – pardon, citroenen. De gitaren hebben de vorm van citroenen, dus denk rond maar zonder hals en geel geverfd. Het maakt de instrumenten niet gemakkelijk om te bespelen, maar ze passen wel bij de act. Daarenboven zitten er ook maar twee snaren op. En voor goede rock heb je niet per se meer snaren nodig. Het drumstel is 3D en geel geverfd, waardoor opnieuw het citroen-thema wordt aangehaald op een bijna ludieke manier. Denk aan trommels die half doorgesneden citroenen zijn. Is het nog te volgen? Daar houdt het nog niet op. De zanger heeft een microfoon uit een oude politiewagen microfoon – ik had er een foto van moeten maken, het is moeilijk te omschrijven. Ook de muziek lijkt op citroenen. Zuur. Een stevige schil met aan de binnenkant vruchtvlees, pitjes en sap. Er zit in ieder nummer wel een goed muzikaal idee, maar de liedjes mogen wel met iets meer overtuiging worden gebracht om op te botsen tegen hun concept en omkadering. Alles is eigenlijk bewust heel crappy, rommelig en halfslachtig. De tekst van hun nummer “We are the young professionals” verbeelden dit het beste:

We are the young professionals
We are just vegetables
We are the young professionals
Its unacceptable
We have no genitals

20171105_Oscar_Beeld2

Lostsoundbytes

Lostsoundbytes speelt een house set met een typische drumcomputer en een sampler. De kleine zaal met een maximumcapaciteit van 100 man raakt al snel gevuld. Korte, totaal onverstaanbare boodschappen scheuren door de ruimte. Het signaal gaat door een feedbackend delay pedaal en zo wordt een interessante laag aan het geheel toegevoegd. De tracks die Lostsoundbytes maakt, ademen de ziel van rauwe Chicago acid house. In het geheel is de set soms wat eentonig, door het gelijkmatige, ietwat trage tempo en de constante zware 808 kicks. Met momenten valt alles dan weer mooi samen.

Jung An Tagen

Jung An Tagen is werkzaam vanuit het mysterieuze Virtual Institute Vienna. Deze multimedia kunstenaar werd met zijn bijzondere sounddesign en composities getekend door het prestigieuze label Editions Mego en mag nu pronken naast grote namen uit de experimentele elektronica scene als Oneohtrix Point Never, Hecker en Russel Haswell. Jung An Tagen speelt met een minimale setup en heeft ervoor gekozen om zijn show op een kleine tafel op de vloer voor het podium te spelen. Er is net genoeg ruimte voor de instrumenten: een bijna dichtgeklapte laptop is de razende bron van het geluid, bespeeld via een bijzonder oplichtende midicontroller en een sequencer. Het concert start als een ruimtelijke ervaring. In een staat van opperste concentratie laat de Oostenrijker draaiend aan zijn knoppen pijnlijk hoge geluidsgolven door het stereoveld bewegen. De via fm-synthese verkregen klankuitbarstingen doen denken aan enorme glazen ruiten die in duizenden stukjes uit elkaar knallen. We worden getrakteerd op een minimalistische oefening in psycho akoestiek waarin de strak esthetische benadering van de sounddesign van Jung An Tagen mooi uiteengezet wordt. Verder in de set beginnen er langzaam meer ritmische patronen en herhalingen in te komen en wordt het voor ons duidelijker. Vreemde akkoorden voorzien de muziek van een sinistere schoonheid. Hectische ritmes en polyritmische melodielijnen lijken over elkaar heen te struikelen. Jung An Tagen maakt een opbouw naar steeds meer agressieve beats, maar weet ervoor te zorgen dat hij het psychedelische randje dat zijn werk kenmerkt niet uit het oog verliest.

Christophe Clébard

Christophe Clébard is een vreemde eend in de bijt. Hij begint in pak, verliest zijn kleren niet veel later en gaat bijna naakt. Je zou bijna denken dat hij zijn paradepaardjes onderaan bijna laat zien. Het is een terugkerend thema van zijn performances, zo blijkt bij een rondje Youtube. De man blijkt een flinke verzameling tattoos op zijn lichaam te dragen, die iets van een kraak en punk achtergrond verraden. Hij geeft de indruk van een getormenteerde ziel, iemand die de zelfkant van de maatschappij heeft beleefd. Of is hij gewoon een theatraal figuur? Hij klimt op een kruk. Verwijst hij naar zelfmoord? De kruk is ondersteboven. Er mag iemand boven op hem komen staan. De technische problemen zorgen er helaas voor dat het geluid soms wegvalt. Wat opvalt, zijn de kabels met plakband in de mixer. Soms moeten ze even aangeraakt worden en dan komt het geluid weer terug. De nummers zijn opgebouwd uit simpele doch doeltreffende composities, liedjes zo je wil, met zangteksten die hij erover heen kermt of zingt, zo hard dat het volledig overstuurd raakt. Het is het soort van performance waarbij het hard neerleggen van de microfoon op de tafel met een doffe krakende plop perfect past.

20171105_Oscar_Beeld3