Cheat Sheets: een interview met over model zijn.

Hanne Vermeulen studeerde een jaar geleden af aan LUCA School of Arts in Gent. Daar studeerde ze Grafiek en Tekenkunst. Ze versleet er meerder potloden en papierblokken en was zelden weg te trekken uit het drukatelier. Tijdens haar studies verdiende ze ook bij als naaktmodel, een job waar buitenstaanders vaak de wildste ideeën van hebben. Dit resulteerde in een booklet ‘Cheat Sheets’, dat enkel tekeningen bevat die ze maakte om zich voor te bereiden op het model zijn. Dit deed ze samen met Parcifal Neyt, DIRTY OLD DOG en MER Paper Kunsthalle. Op de cover staat een zeldzaam zicht uit de 19e eeuw: een kunstenaarsatelier bevolkt met vrouwen die een naaktmodel tekenen. Een kleine feministische en eigenzinnige knipoog.

Waarom ben je model geworden?
Tijdens mijn master betaalde ik de rekeningen zelf. Ik kreeg via via te horen dat ze in de DKO nog een model zochten. Omdat ik niet wist hoe ik het op dat moment allemaal zou bolwerken, hoe ik school ging betalen, welke kosten er nog allemaal zouden bijkomen, ben ik hier vrijwel meteen op ingegaan. Het was voor 2 avonden in de week. Enerzijds was het dus vanuit een noodzaak om geld te verdienen, maar mijn gevoel voor model staan veranderde naarmate ik er meer mee bezig was. Ik begon het meer te zien als een manier om vrede te nemen met mezelf. Om, cliché gewijs, content te zijn met mezelf en hoe ik eruit zie.

Heb je veel schroom, schaam je je soms niet?
Tuurlijk schaam ik mij! Er is altijd ergens een barrière waar je over moet, maar die doorbreek je als getekende samen met de tekenaar. In het begin vond ik het echt wel eng. Ergens is het een beklemmend gevoel om continu begluurd te worden – al is het louter om mij te tekenen – maar het is ook iets magisch. Het geluid van potloden en andere materialen die vormen op papier proberen te zetten waaruit jij bestaat en dit onder je neus te zien gebeuren. Je ziet vele versies van jezelf verschijnen. Op den duur draaide ik de rollen om en ben ik hen gaan ‘begluren’. Ik begon de potloden, penselen mee te volgen en zo tekende ik eigenlijk ook ergens mee. In gedachten. Het is heel mooi om te zien hoe je door een ander geïnterpreteerd wordt.

Hoe heb je het model zijn ervaren? Hoe verliep de relatie met de studenten die je tekenden?
Het leuke was, eens je over die barrière heen was als groep, dat je elkaar zag groeien. Je leert elkaar beter kennen, je voelt je meer op je gemak bij elkaar, er ontstaan gesprekken,… Omdat ik zelf ook met tekenen bezig was en zelf nog modeltekenen heb gehad kon ik ook tips geven en zo waren er vaak leuke gesprekken. Ik heb zelf ooit een werkje mogen kiezen. Ik leerde van de leerlingen, van de docent steeds meer en meer over mezelf en over mijn eigen werk als kunstenaar.

Naar het einde toe werd het wel lastig, fysiek en mentaal. Modelsessies duren lang en zijn intens, en ik miste daardoor momenten bij vrienden. Soms viel ik ook in slaap tijdens de sessies. Gelukkig was dit nooit erg en heb ik naar mijn weten daarbij ook niet gesnurkt. Het was naast een leerperiode vooral ook een drukke periode. Mijn verhuis uit Gent zie ik tevens als afsluit van het model staan.

Had je bepaalde symbolen, rituelen of gebruiken om je voor te bereiden op een les?
Tijdens het omkleden bedacht ik al een soort van volgorde in mijn hoofd om te voorzien van hoe ik zou beginnen, zodat ik toch ergens zou weten wat ik met mijn armen en benen wou doen. Uiteindelijk ben ik poses beginnen opzoeken omdat de poses die ik in mijn hoofd hadden variaties waren van hetzelfde. Ik maakte dus ook mijn eigen lesvoorbereidingen.

Waaruit kwam de nood om hier een boek over te maken?
Uit een gevoel van continue herhaling. Ik had ergens een spiekbriefje nodig om ‘vernieuwend’ te kunnen zijn. Ik had een aantal poses in mijn hoofd, maar vaak – en zeker in het begin – wist ik helemaal niet wat ik met die arm moest en waar ik dat been moest laten. Eerst nam ik een klein papiertje mee waar er een aantal poses op stonden, maar dat raakte ik vaak kwijt dus begon ik een boekje. Dit nam ik stiekem mee op het podium en ik legde dit naast me op een bepaalde pagina zodat ik af en toe eens kon kijken. De tekeningen waren ook niet bedoeld mooi te zijn. Hoe abstracter de getekende beweging, hoe meer ik er een eigen invulling aan kon geven.

Waarover gaat het boek?
Het zijn schetsen die leiden (of zouden moeten leiden) tot iets anders. Voor mij was het boek geen werk op zich, maar meer een hulpmiddel. Als Parcifal er niet zo sterk in had geloofd was er nooit een publicatie van gekomen. Dan had ik het, zoals initieel mijn plan was, voor mezelf gehouden zonder het aan iemand te tonen. Nu ik geen model meer ben, zie ik het als een mooie afsluiter dat dit er nu wel is.

Wil je meer weten over het model zijn? KLIK HIER

Je kan Hanne haar boek online kopen? KLIK HIER
Wil je nog meer van Hanne zien? KLIK HIER

Featured image: Cheat Sheets – Hanne Vermeulen