Civil Disobedience

“Civil disobedience” was een tentoonstelling die ons eraan kon herinneren dat wij mensen, ondanks alles, nog altijd een onvergelijkbaar ressentiment kunnen koesteren. We kunnen ons onbehagen aanwenden tot een slepend symbool- een vlag die om zijn eigen as roteert, en die ons bijna uitkiest erover te struikelen- en we kunnen het terugzien in een regen van misnoegen, waarin iemand zijn wensen over het einde van het kapitalisme als confetti over de stad laat dwarrelen. Onder al deze diverse taal ligt er een zeker gevoel dat de werken onderligt, en ook niet snel zal vertrekken; het gevoel dat we misbruikt worden, en dat we meer zijn dan dat.

Hoewel elke uiting hiervan gemotiveerd is, zijn er sommige die eleganter aandoen dan anderen. Op het eerste zicht lijkt een muur vol karikaturen van vluchtelingen een ijdele uithaal naar onze weke harten- dan lezen we dat deze opgemaakt werden op het moment dat ze hun unieke verhaal deden, en dat éénieder deze beeltenissen door de stad kan verspreiden. Het onvergelijkbare aan de mens wordt doorgegeven met een humanisme dat enkel geëvenaard wordt door hoop; want zonder ons, bestaat dit project niet. Hoewel gelijke rechten geen evidentie zijn, is dit kijken niet voor niks geweest- je hebt je bekommerd, en daarin is je menszijn voor heel even verbreed.

Civil Disobedience, In De Ruimte, Franse Vaart 28, Gent (18:05 - 03:06) _ Overzicht eerste zaal _ Met werken door Eddy de Buf, Domenique Himmelsbach de Vries _ Foto's door www.studioyze Foto’s door www.studioyzebaert.com

De tentoonstelling komt samen als ik in een hokje in het midden van de tentoonstellingsruimte kruip. Aan de ene kant is de muur gevuld met gezichten van iconen en bekendheden, die een betekenisweb vormen dat even complex is als leeg- aan de andere kant zien we krabbels van leuzen, namen, en nonsens. Het geestige niks dat we lezen wordt herkenbaar in zijn klungelige vormen, de luttele afdruk van een waarde op een vlak- het doet denken aan een volgekladde WC-muur, één van die zeldzame plaatsen in de openbare ruimte die niet te vrijwaren zijn van uitspattingen. In dit negatief van de indulgente cultuur, wordt een ruimte overhandigd die wél eigenzinnigheid toelaat- een stukje muur als canvas, waarop we met onze verbeelding de wereld kunnen binnenbrengen, eerder dan andersom. Civil disobedience profileert de ingreep als kunstwerk met impact, waarbij elke van deze publieke daden in zekere zin ook tot een pleidooi verwordt- een pleidooi voor het benutten van de ruimte rondom, waarin muren met een minimum aan vernuft in deuren kunnen veranderen- deuren die we kunnen openen, niet alleen naar onszelf, maar ook naar elkaar.

Civil Disobedience, In De Ruimte, Franse Vaart 28, Gent (18:05 - 03:06) _ Overzicht tweede zaal _ Met werken door Marijs Kempynck en Ontroerend Goed _ Foto's door www.studioyzebaert.com Foto’s door www.studioyzebaert.com

Civil disobedience is dit weekend te zien in In de Ruimte, waar de installaties van verscheidene kunstenaars vrijblijvend te bewonderen zijn- voor wie zich wilt laven aan de motivaties achter de kunst, echter, kan men op 26/05 ook terecht in de vooruit, waar Harmen de Hoop, Frank en Robbert en Lara Garcia Diaz hun projecten zullen voorstellen.

Meer info vind je HIER en HIER

 

Featured image: Foto’s door www.studioyzebaert.com