Alison tekent: gulzigheid

Het nieuwe jaar staat voor de deur. Het kerstdiner zit nog maar net achter de kiezen en de voorbereidingen voor een nieuwe, uit meerdere gangen bestaande maaltijd zijn al volop aan de gang. De scampi’s en kroketten vliegen uit ’t klein Delhaizeke, de schuimwijn wordt massaal gestockeerd en de flessen rosé met schroefdop passeren langs de kassa. We kiezen een jurkje, zwart, met glitters, niet te opzichtig. Het is al vrij koud geworden. Het hemd en de kostuumbroek nog een laatste keer strijken. Knopen kan je er gelukkig terug aannaaien. ’t Is tijd om te schransen. Het menu wordt zorgvuldig aangepast aan de familie. Al een geluk dat iedereen kroketten mag. We beginnen eraan! Aperitief, voorgerecht, ja schenk maar bij, nog enkele hors-d’oeuvres, soep, pak mij ook nog eentje, hoofdgerecht, amai ik zit vol, stukje ijsstronk, koffie, digestief en allez, de laatste. 

De norm is overdaad: vol zitten, waggelend en content naar huis gaan. Dagen erna nog restjes kunnen opwarmen in de microgolf. Buik vol bier, wijn, champagne, valt te zien hoe goed het jaar geweest is. Men ‘laat zich eens gaan’ zoals ze zeggen. 

Het is walgelijk en het is heerlijk. Een ode aan eten in films of hoe een avondmaal ons zoveel meer laat denken dan: ‘Get in my belly’.

La Grande Bouffe

De eetfilm der eetfilms. Walgelijke overdaad in een lelijk jaren ’70 decor. Alles is bruin, inclusief het eten. Doorlopend wordt er gekookt en geschranst, tussen de tieten en de scheten door. De puree is een massieve toren die binnengewerkt wordt met een soeplepel, constant kluift er iemand aan een kippenbil. Er wordt gezogen aan een mergpijp, wat een vreselijk geratel langs vettige lippen heen. De burgerzoontjes laten zich gaan, een laatste keer, ze maken zichzelf ziek op de meest overdreven manier ooit, plus het ziet er niet uit. Afgezien van al het werk dat er in elke maaltijd kruipt, is het eten nog nooit zo afstotelijk geweest. 

La-Grande-Bouffe1La-Grande-Bouffe2La-Grande-Bouffe3

Spirited Away

Het monster zonder gezicht voedt zich met de hebberigheid van alles en iedereen om zich heen. Geef me meer en ik geef jullie alles. Iedereen draait rond hem, ze zingen en dansen en geven hem wat hij vraagt. Gouden kiezels verschijnen overal, wat een gelukzaligheid. Men blijft koken, niet stoppen, hij blijft geven. Maaltijd na maaltijd, zijn honger blijft onstilbaar. 

Spirited-Away2Spirited-Away3

The Cook, The Thief, His Wife and Her Lover

Wat een tirade elke avond in restaurant La Hollandaise! De boerse en luide monoloog weergalmt tot in de keuken. Het maakt niet uit hoe hard je schreeuwt, het eten blijft superbe. De maaltijden zijn overweldigend en luxueus, het zijn stuk voor stuk schilderijen. Alles is heerlijk, de oesters worden jammer genoeg uitgebraakt en de champignonsaus verwatert. Wat is die man toch een bruut, echt een monster. Hij slaat en hij vernedert. Maar wraak is zoet, of sappig, en hier komt het vers uit de oven. Eindelijk staat hij met zijn mond vol.

Toe dan, eet je bord leeg.

The-Cook-The-Thief-His-Wife-And-Her-Lover1The-Cook-The-Thief-His-Wife-And-Her-Lover2The-Cook-The-Thief-His-Wife-And-Her-Lover3

Marie Antoinette

Tijd voor dessert. Alles is om op te eten. Absurd mooi en ook absurd extravagant. Dit is Versailles. De kleding, de schoentjes, de paren wandelend door eindeloze gangen. De tafels staan gedekt. Alles in pastel, met een kers erbovenop. Het eten is een prentje, een zeemzoet plaatje. Het is bijna niet echt, een droombeeld. Te lief, te mooi, te naïef, alles lijkt vals. De mensen zwaaien met fakkels, na het dessert buigt de koningin.

Marie-Antoinette1Marie-Antoinette2

Wil je meer van Alison zien?
http://alisonsouffreau.tumblr.com