Marc Ribot’s Ceramic Dog in de Handelsbeurs: Y R U Still Here?

Als mijn vader CD’tjes brandt is dit meestal in een dun plastieken doosje. Zo’n kopietje voelt al snel als een reproductie aan, iets dat afwijkt van het origineel: hij vergeet dan ook zelden om de cover mee in het doosje te schuiven zodat het album zijn persoonlijkheid niet verliest. Het is zo dat ik voor de eerste keer met Marc Ribot in contact kwam. Op een dag lag op de keukentafel een doorzichtig hoesje met een nog kleinere afbeelding in. Twee figuren in een onherkenbare plek. Het papiertje was kleiner dan het doosje, waardoor ik in één oogopslag een glimps opving van de centimeters dromerig genot dat “Silent Movies” later zou gaan betekenen.

Na vele samenwerkingen gaat de gitarist hier vooral met het eigen instrument in dialoog. Hiervoor wendt hij een heimelijk minimalisme aan dat akkoorden in al hun fragiliteit de stilte in stuwt: zo krijgen deze de ruimte om rustig te reizen en uit te deinen tot we in een soort van zalvende oeverloosheid belanden. In die optiek heeft Silent Movies de allure van een bushalte in een slaperig dorp: het is een plek waar de verstrooiing mag groeiien, de meest wilde associaties het mogen winnen van de haast.

 

klap2


Marc Ribot’s Ceramic Dog bevindt zich eerder in de werkelijkheid boven water. Zijn band goochelt latingrooves om tot slackerpunk en weer terug- Ribot speelt gitaar en scandeert eigen songteksten. “I’ve got a right to say FUCK YOU!!!” is de aanslag van zijn album- waarmee de deur wagenwijd open komt te staan voor een lament dat zich niet tot één object lijkt te willen beperken. Corruptie, hypocrisie, de moderne samenleving: alles moet eraan geloven. Het  eclecticisme dat zijn woede ter ore brengt wordt bij momenten getemperd voor nummers die akoestischer zijn, contemplatiever (“Y R U Still Here?”)- zo geeft hij op het einde van zijn optreden nog een solo’tje ten bede, waarin hij Lou Reedgewijs allerhande clichés van tafel veegt. “In a flat ontology, vegetables are people too”, zo klinkt het. Cynisme als wapen tegen de leegte.


klap3

Sonic Youth was ook boos. Beck voelde zich niet thuis. En de Sleaford Mods zijn ook nog altijd aan het spuwen. Maar wat deze muzikanten onderscheidt van Marc Ribot’s Ceramic Dog is dat ze hun ontkoppeling in een intieme vorm wisten te storten.

Of het nu die typerende teenage angst en distortion zijn, dat nihilistische geneuzel of die zenuwslopende baslijntjes en working class rage: zonder uitzondering heeft hun sound iets onweerstaanbaar eigen. Het geeft uiting aan een oprechtheid, waardoor het niet alleen over de wereld gaat, maar ook middenin de wereld staat.

Bij Ceramic Dog wikkelen beroepsmuzikanten hele flarden van het canon af. Ze vliegen van funk naar flamenco over cumbia tot hardrock en terug, het ene genre nog flamboyanter gespeeld dan het andere: tijdens hun optreden de Handelsbeurs had ik dan ook eerder de indruk op een demonstratie van woede te zijn, eerder dan ondergedompeld te worden in de knagende afwezige van werkelijke anarchie.

In zekere zin is het een bruikbaar idee, om de onvrijheid van de burgerlijke maatschappij aan de tand te stellen aan de hand van duidelijk afgebakende muzikale codes. Het zou een mooi kunstwerk kunnen zijn dat zich niet tegen een object van haat richt, maar eerder met de eigen wanhoop tracht om te gaan: een gesammtkunst die de droevige onmogelijkheid om uit de cultuur te treden beleeft. Bij Marc Ribot’s Ceramic Dog, echter, worden alle nijd en onbegrip naar buiten geprojecteerd, om dan beklemming te bevechten in exact die typologieën waar de cultuur zich van bedient. Is dat de structuur van woede die de wereld overstijgt? Of is het assimilatie?

Tijdens de aanzet van zijn concert in de Handelsbeurs stelt Marc Ribot alleszins een gevoelige vraag: “Where will you run when the world is burning?”. Hierbij denk ik nog altijd eerder aan de stoute grit die hij op Rain Dogs binnenbracht of het bedachtzame “Silent Movies”: pakkende alternatieven op de beklemming van postmodern geweld.

 

 

 

Wil je meer van Alison zien?
http://alisonsouffreau.tumblr.com